Czom tak dowho?

Czom tak dowho, moja maty, mene ne budyła?
Ne stomyłas kołysaty, snamy opowyła.
Zastełyła step szyrokyj, wkryła nebesamy,
Nad połohom zaswityła misjac iz zirkamy.

Naszczo mene, moja nene, tak micno pryspała?
Wid mojeji holiwońky dumy widhanjała.
Czom ty mene mołodoho rano ne zbudyła?
Doky hrała w mojij krowi kozackaja syła.
Kozackaja syła...

Rozbudyła mene maty dlja łychoji doli,
Jak ne stało wże nawkoło ni dobra, ni woli.
Czy ne z toho, moja nene, muszu ja radity? –
Szczo pyszajutsja hańboju janyczarski dity.

Chotiw słowom ozwatysja – zatuljajut wucha,
Dumaw pisnju zaspiwaty – ta nichto ne słucha.
W oczach prawdy poszukaty – zapljuszczajut oczi,
Wid tjażkoho snu pidnjaty – ta nichto ne chocze,
Ta nichto ne chocze...

Ne budyła mołodoho, buła b ne budyła,
Todi koły naszu prawdu sawanom pokryły,
Koły naszu hirku dolju do truny pokłały,
Czom że j mene, moja mamo, nawik ne pryspały?
Nawik ne pryspały...