Poczatok

Na biłych prostyradłach
Na chołodnych poduszkach
Opiwnoczi zijszłys
Blidi, jak smert
Nezrjaczi tini
Prynesły z soboju witer
Łid i snih zymy w rukach
Wse wichoły meły
I szczos neczutno szepotiły
A może ce use
Tobi prysnyłos, prywerzłos?
A ty czekaw koły bajduże sonce
Zrobyt pownyj obert
Ta nicz pryjszła i wse ce
Powtoryłos znow i znow
I poczałos, i poczałos
I poczałos, i poczałos
I czorno-sire nebo
Zastyhaje nacze wisk
A potim pławytsja i krapaje
W twoji pusti wicznyci
I swit tremtyt u dzerkali
Rozirwanyj nawpił
I wże u wikna zazyrajut
Czyjis poczwarni łycja
I use prychodyt w ruch
I korczyt w nebi czornu wis
I ce bajduże sonce
Znowu zrobyt pownyj obert
Szczos nemożływo łusne
Na meżi oczej i wuch
I poczałos i poczałos
I poczałos i poczałos
I raptom wse zakljakne tycho
Jak i ne buło
I łysz wroczysto tak stojat
Blidi, jak smert, dowkoła tini
I łed włowymyj szepit
Nacze mucha w hołowi
Zastrjahne zadzyzczyt
Nemow u pawutyni
A ranok pomereżyw
Wizerunkamy na skli
Bajduże sonce w sotyj raz
Zrobyło pownyj obert
I może wse tobi nasnyłos
Może j prywerzłos
Ta szczos woruszytsja w tobi
I poczałos, i poczałos
I poczałos...