Odynokyj wożak

Załyszywszy domiwky kołysku,
Uchopywszys za sonjacznu myt,
Nad zemłeju osinńoju nyzko
Łebedyna werweczka łetyt.
A w ostannij polit zakłykaje,
Zatycha na doliwci syrij.
Nawzdohin dałenijuczij zhraji
Rwetsja pohljadom łebid staryj.

Pryspiw:
Odynokyj wożak,
Odynokyj wożak,
Odynokyj wożak
Odynoko łetyt.

Zwe na pomicz zahubłenu wiru,
Znowu chocze wożak jak buło,
Na dołonjach prużynystych witru
Rozprosterty szyroke kryło.
Win zowe mołodych ta badorych
Tilky slid biłokryłych wże znyk,
I złetiwszy nadijeju whoru
Aż zneboljacze stomłenyj kryk.

Pryspiw

I todi wsi naprużywszy syły,
Widirwawsja zemnych prytjażiń,
I poryw łebedynyj krasywyj
Win ponis za kljuczem w dałecziń.
Połetiw czy ż dohnaty udastsja?
Ałe ptach u poloti – ce ptach!
I ne znaje win bilszoho szczastja,
Niż zustrinuty deń w nebesach. (ostanni 2 rjadky – 2)

Pryspiw (3)