Zabudesz

Wże widhoriły ajstry u sadu,
Kłenowe łystja zołotom obłyto.
A ja idu po steżeczci idu,
Jaku stoptało nasze spilne lito.

Ja znaju ty ne werneszsja uże,
Bo naszi doli niby rozkołołys,
Ałe dlja czoho pam’jat bereże
Twoje tepło i twij prywitnyj hołos.

Pryspiw:
"Zabudesz?" – zapytujut trawy sumni.
"Zabudesz?" – pytaje iz wyriju ptach.
A serce ne może skazaty, szczo "ni".
A serce ne wmije skazaty, szczo "tak". (wes kupłet – 2)

Ja ne szukaju na czyjij wyni,
Te, szczo steżyna ne prostłałas dali,
Ałe zdajetsja wże teper meni,
Szczo my zminjały radist na peczali.

I zahubyły niżnist mołodu
W słowach harjaczych i nesamowytych.
Ja znow idu, czoho ja znow idu,
Po steżci de chodyło nasze lito?

Pryspiw:
"Zabudesz?" – zapytujut trawy sumni.
"Zabudesz?" – pytaje iz wyriju ptach.
A serce ne może skazaty, szczo "ni".
A serce ne smije skazaty, szczo "tak". (wes kupłet – 2)