Jakszczo piszła ljubow

Jakszczo myna ljubow – zorja zasjaje w nebi
I nawkruhy zitchaje wesnocwit.
I biłyj deń, nemow bez pary łebid
Swij tychyj bil nese u synij swit.

Jakszczo myna ljubow – wesna wse tak szepocze:
Szczo ty uże prożyw swoju wesnu.
A serce snyt pro łyczeńko diwocze
I mrije znow pro tu krasu jasnu.

Jakszczo myna ljubow – pada na kruczi łebid
I płacze deń za tych, chto nicz znajszow.
I tam de żyw – nema hnizda dlja tebe,
Jakszczo myna ljubow, myna ljubow.