Pisnja rudoho sobaky

Misto, pidwładne doszczu j padołystu,
Nawstiż widkryte chołodnym witram.
Wse peretworjuje na osobyste
Misto, w jakomu mene nema.

Tam my nazawżdy załyszyłys junymy:
Tam buły wirszi i persza ljubow...
Ałe w doszczi raptom znowu poczujemo
Te, szczo kriz czas powertaje nas znowu –

Pisnju rudoho sobaky...
Pisnju rudoho psa.

My zahubyłysja w czasi i prostori,
I wże nemaje nazad worottja...
Kożen prychodyt sjudy, nacze w hosti,
szczoby otrymaty wse wid żyttja.

Dali emociji stychnut. Widbudemo.
Widhałasujemo... Pomowczymo...
Może, jak Boh dopomoże, poczujemo
Te, szczo kriz czas powertaje nas znowu –

Pisnju rudoho sobaky...
Pisnju rudoho psa.

Pryspiw:
Dawaj zaspiwajem
pisnju rudoho sobaky.
Win toczno znaje,
jak nawprostec do nebes.
Wicznist piznajem
i rozszyfrujemo znaky.
W bezmiri switu
kożen iz nas, jak pes.

Pisnju rudoho sobaky...
Pisnju rudoho psa.