Zapałeni

Nu ot wesna nakrywaje, nadychaje
Swojim dychannjam w kożnu klitku pronykaje
Obłyczczja tepłyj witer łahidno torkaje
Pro zymnij chołod tilky spohady łyszaje
Poprokydałys trochy sonni zymni muchy
Potokom wułycjamy mczat i p’jut biruchu
I pohljady zdywowani wony kydajut
Szczos nespodiwane j nowe usi czekajut.

Pryspiw:
Wsi taki nowi j zapałeni
Na szczos naprawłeni
I wid zemli widdałeni.
Zapałeni.

Jakszczo ty spysz, to dawaj wże prokydajsja
P’jesz pywo – pyj, a kochajesz – to kochajsja
Wesna daje nelimitowanu możływist
Łysz treba krok zrobyty, tilky b twoja mylist
Komu ryskal i zemłyczku pokopaty,
Komu diwczatok po sidnyczkach popłeskaty.
Wesna pryjszła w kożne tiło zazyrnuwszy
Wsjak maje swoju sprawu podych cej wdychnuwszy.

Pryspiw (2)

Nakryło wsich z hołowoju nowe dywo
Dumky u hołowach nesutsja tak burchływo
Za nymy tiło mljawe zowsim ne wstyhaje
Prychid jiji – i bajdużoho nemaje.

Pryspiw (2)

Zapałeni!