Pryjdy, ljubasko

Karpaty moji zori dosjahajut,
Hirski ruczaji w potoky teczut,
Ja tebe, kochana, znow czekaju
Tam, de dzwony wodopady b’jut.
Kazała meni maty ridna moja
Zarano tebe z chaty kłyczu ja.
Ałe ty szcze niczyja kochana,
To czomu ż ne możesz but moja?
To czomu szcze ty ne moja?

Pryspiw:
Pryjdy, ljubasko, do wodopadu,
De b’jetsja ptachom strimka woda.
Daj sercju radu i daj poradu.
Skaży, czy budesz nawik moja?

Porucz ty, nemow sarna połochływa.
Ne bijsja mene, ja szcze sam bojus,
Szczo łetyt na nas ljubowi zływa,
Ja u nij, napewno, utopljus.
Myła, prychody znow do wodopadu,
Ja tobi swoju duszu prostelju.
Ta powir meni, powir, szczo ne zradżu,
Bo tebe jak ti hory ljublju,
Bo tebe, jak hory ljublju.

Pryspiw

Wid wodopadu do wodopadu
Krutoju steżkoju perejdu.
Jak stan twij niżnyj pryhortaju,
Nemow z dołoni kochannja p’ju.

Pryspiw

Wid wodopadu do wodopadu
Krutoju steżkoju perejdu.
Jak stan twij niżnyj pryhortaju,
Nemow z dołoni kochannja p’ju.
Jak stan twij niżnyj pryhortaju,
Nemow z dołoni kochannja p’ju.