Łety, moja dumo

Łety, moja dumo, u tuju chwyłynu,
Łety że skorisz, ne barys.
Łety, moja dumo, u tuju chatynu,
De słuchaw ja pisnju kołys.

U tij chatyni żyła tam diwczyna,
A może żywe, to wkłonys.
Skaży jiji słowo boljucze, jak rana,
Szczo ja wże ne toj, szczo kołys.

Sumnije mij pohljad i hołos mij tychne,
Morszczyny pokryły czoło.
Powoli w newoli sywije mij wołos,
A serce, mow teren, wrosło.

Łety, moja dumo, skaży chaj ne tużyt,
Szczob hirkiji slozy ne łyłys.
Skaży chaj ne tużyt i inszoho ljubyt,
Bo ja wże ne toj, szczo kołys.