Krapky

Se wyswystuje witer-zboczenec.
Se kołoda serdec u rukach.
Se zhornułosja dijstwo swjaszczenne
W biłu krapku – newydymyj prach.
Se postijna wijna introdukcij.
Se tjahuczyj, jak syr epiłoh.
Se wdwadcjate zemłeju protupcjaw
Biłyj kapec – newydymyj boh.

Se – pomerty zi słowom u horli,
Se u durnjach załyszyty was.
Tilky krapky, widwerti i hordi,
Se rozpnut sej newydymyj czas.
Se u bukwy składajutsja doli
Se zhorajut w oczycjach rjadky
Czornym spysom rozderte na popił
Biłe nebo – moji storinky

W bytwi sliw znow zijszłysja bukwy
Wmerły j wiczno żywut dumky
Majut sens tilky ci try krapky
I majbutnje – odni krapky!