Kaw’jarnja

Zranku kawa z mołokom,
Potim kawa z końjakom.
Aromat miskych kaw’jareń
Rozczynjajetsja w dumkach.
Rozczynjajutsja nadiji,
Wże błystjat nad mistom mriji.
Tam, de łewy i fontany,
Parky, płoszczi i kasztany.

Aromat miskych kaw’jareń
U staromu centri mista,
Łichtariw blidoho switła
Wże ne treba cij duszi.
Chaj błukaje po rujinach,
Szczo załyszyło kochannja,
Chaj załyszyt spodiwannja
Ta iljuziji swoji.

Bilja wchodu w staru kaw’jarnju
Za stołykom odynoka postat
I filiżanku micnoji kawy,
Szcze trochy j z ruk wona widpustyt.
W jiji dumkach dywnyj pohljad,
Szczo załyszyw win na zhadku,
Ne opłatywszy swij rachunok
Za nedopytu filiżanku.

W hirkoti czornoji kawy
Wona zhadaje swoju dolju,
Wona zhadaje joho znowu,
Ta usmichnetsja wypadkowo.
Usmichnetsja, zasmijetsja,
Wstane, pide znowu w misto,
Szczo jarmom dlja neji bude,
A może wona use-taky zabude!