Hodynnyk

Szczos stałos uranci, szczos duże trywożne,
Ałe my ne znajemo de i szczo same,
Prokynułys zranku, widczuły szczos dywne,
Czomu wse tak tycho i switła nemaje.

Hodynnyk spynywsja, newże kinec czasu,
Newże win ne znaje kudy ity dali,
Czas ne cinuwały i ne szkoduwały,
J zapasy skinczyłys za roky trywali.

Pryspiw:
Ałe my żywi i use widczuwajemo
Kożen swij podych i stukoty sercja
U widpowid nam: "Panowe, darujte,
Ałe ce łysze wam nasprawdi zdajetsja".

Chodysz po mistu hukajesz u prostir –
Łjudy, szczo stałos, czomu wse spynyłos,
Czomu wse nawkoło nenacze zamerzło,
Czomu wse nawkruhy nemowby zhoriło.

U widpowid czujetsja hołos kriz stinu –
Czas zakinczywsja, pustuje bezodnja
Dawajte ż hodynnyk widremontujem
Ta majster pomer pid ranok sohodni.

Pryspiw

Hołos kochanoji wże ne poczuju
I oczi jiji ja uże ne pobaczu,
I ne widczuju jiji niżnyj dotyk,
Usi powmyrały sohodni pid ranok.

Łjudy, szczo stałos kudy usi znykły,
Łysz witer, łuna i bezodnja nawkoło,
Hukajesz – widłunnjam twij hołos wertaje
Nemowby j ne buło nikoły nikoho.