Wstawaj

Połe bytwy, połe ljubowi.
Moja mołytwa spływaje krow’ju.
Dusza ne hrije i puls ne b’jetsja.
Rozbyłys mriji ob lodjane serce.

Łeżu ja u poli i oczi widkryti.
Czornyj woron sjade szczomyti.
I łysz zapytannja w mojij hołowi.
Ja znow szlju proklony nimij pustoti.

Pryspiw:
Wstawaj! Chtos kryczyt do mene znow.
Wstawaj! Jdy szukaj swoju ljubow.
Wstawaj! Dosyt płakaty tobi.
Wstawaj! Mriji twoji szcze żywi.

Chtos pidchodyt i pidnimaje.
Druzi żyty dopomahajut.
Błukaju, szukaju, znachodżu, wtraczaju.
Sumuju, rydaju i znow pomyraju.

Mow koło czakłunske, w jakomu ja chodżu.
Znachodżu ljudej ta duszi ne znachodżu.
I choczu ja wyrwatys iz toho koła.
Ta znow ja wmyraju, j worony nawkoło.

Pryspiw