Apohej kochannja

Nawiszczo u switi kochannja,
Szczo wiczno u serci pałaje,
I tworyt kryłati pytannja,
A widpowid – smert ohortaje?
Szczo ce za dywna otruta
Hłyboko u wenach tremtyt?
I dumka do neji prykuta,
I serce wid neji bołyt...

Zdawałos – use wże skinczyłos,
Nawiky kochannja zabuw...
Ta serce u p’jaty skotyłos,
Bo znow joho wełycz zbahnuw...
I znowu żywesz ne dlja sebe,
I znow widczuwajesz płekannja.
Płekannja bahrjanoho neba...
Dosjah apoheju kochannja...

Pryspiw:
Nawiszczo u switi isnuje kochannja,
Szczo wiczno w bahrjanomu serci pałaje...
U serci, szczo czuje bezmeżni strażdannja,
Szczo stohne i płacze – nawik zawmyraje...

Zabułys wsi myti płaczewni
Niczoho tebe ne chwyljuje,
Zażyły wsi rany duszewni,
Łjubow twoju dolju maljuje...
Żywesz łysz z dumkamy pro neji,
Usta jiji – wohnyk żyttja,
A w serci rozkwitły liłeji,
Krasa jich – twoje majbuttja...

Pryspiw

Ta raptom use zupynyłos:
Ty wtratyw kochannja swjate,
Łiłeji u serci schyłyłys,
A spohad nichto ne zmete...
Nawiky was smert rozłuczyła,
Nawiky ty wtratyw ljubow,
I tycho sloza pokotyłas,
I serce nabrjakło czerwone, mow krow...

Pryspiw