Łjucyfer (Switłom zirok...)

Switłom zirok zaworożena zemlja,
Tjahnut ruky w temrjawu wysoku
Widmy w swojich łychych pisnjach
Witer rozwywaje jich kosy!

Pid kryłom sowy ta worona
Ob’jednałysja u szabasz
Ti, chto baczyt switło noczi,
Czyja zirka – Łjucyfer.

Knjaz neba!
Ja wirju w odnoho tebe!
Syn zori!
Tworec krasy.

Twij mecz rozrywaje chmary,
I ja baczu chaosu znak,
Rozwywajetsja czornyj stjah,
ja obyraju twij szljach!
Oczi, jak nebo zymy...

Burja znyszczyt wse na switi,
Witer Dyjawoła wdaryt u dzwony,
I załunaje neczysta mołytwa,
Razom rozkryjutsja prokljati knyhy!