Strybok

Słyzke pokryttja twoho dachu
Dachu, szczo nazywajetsja żyttjam,
Wes czas pidsztowchuje błyżcze do prirwy,
Nazywajuczy strybok racionalnym riszennjam!
Prodowżujuczy ity dali,
Ryzykujuczy zahnaty pid szkiru brudnyj metał!
Obstawyny nawkoło ne załyszajut wyboru,
Cyniczno nakazujuczy: "Nehajno strybaj!"

Pryspiw:
Pirnaj u nebuttja!
Pekło – ce ne najhirsza zupynka!
Sucilne isnuwannja
Ne prywid dlja zatrymky!

Zanurjujuczys u temrjawu ty połyszajesz
Błakytne nebo u czornych chmarach nadij,
Jaki prezyrływo dywljatsja na hrisznu Zemlju,
Jaki hotowi wypłesnuty nenawyst ta bil!
Jichni slozy – twoji slozy,
Szczo lljutsja newpynno krow’ju iz ran,
Wmywajuczy ostannij raz twoje tiło,
Wony ne nakazujut, a błahajut: "Strybaj!"

Brydż:
Strybok – ne kinec,
Ce tilky poczatok
Czohos newidomoho,
Ałe wartoho sproby!

Tiło – do pidłohy,
Duszu – do nebes!
Strybok – ce poczatok,
A ne kinec!