Tam, de neba błakyt

Tam, de neba błakyt, de strumok żebonyt,
I cwirkun ni na myt ne zmowkaje,
De łysz tysza odna, de nikoho nema –
Czyjas mrija na kohos czekaje.

Tam u trawach hustych czyjs zahubłenyj smich
Żurno ranok w tumani chowaje.
Witer tycho miż kis zołotystych beriz
Sam sobi pro kochannja spiwaje.

Łynut niżni słowa, de kwituje trawa,
De kohos czyjas mrija szukaje,
De kwitok szcze nema, de łuna szcze nima,
Chocz tak chocze huknuty: "Kochaju!"

Ne hukne, ne hukne, lito szwydko myne,
J posywije wona samotoju.
Bez steżok po snihach czyjes szczastja w slozach
Bude tycho błukaty horoju.