Po hranyci kozak chodyt

Po hranyci kozak chodyt,
W prawij ruci konja wodyt.
– Pustju konja na dołynu,
A sam ljażu na hodynu.
Szczasływa to hodynoczka,
Trafyłasy* diwczynoczka.
Wona rwała tam trawycju
Ta wdaryła ho po łycju:
– Hodi, hodi, kozak, spaty:
Twoho konja ne wydaty,
Twoho konja woronoho,
Ta wb’jut tebe, mołodoho.
Sjuda turky stado hnały,
Twoho konja z sobow wzjały.
– Oj wyjdu ja na mohyłu,
Podywljusy u dołynu,
Tam tureckyj tanec chodyt,
Mij woronyj pered wodyt.
Ta kryknuw by-m – ne dokryknu,
Ta swysnuw by-m – ne doswysnu,
Ta striływ by-m w turka toho,
Ne wb’ju turka – konja moho.
Ta szcze stanu ta rozważu,
Po dobromu jemu skażu:
– Abo meni konja wernit,
Abo mene z sobow ozmit.
Wedit mene do Chotinja,
Bo tam moja familija**.
– Tobi konja ne wernemo,
Tebe z sobow ne ozmemo,
Musysz marno zahybaty:
Buło u dnynu ne spaty.