Oj bohdaj że toj hołowoju nałożyw

Oj bohdaj że toj
Hołowoju nałożyw,
Chto do Kam’janci
Dorożeńku wyłożyw.
Oj wyłożyły
Tjażkiji worożeńky.
Zw’jazały ruky
Szcze j chotjat i nożeńky.
Oj zaprjahajut sztyry koni
Pid mene.
Buwaj zdorowa
Ty, stareńkaja nene.
Ja swojij neńci
Nyzeńko pokłonywsja.
Tebe, myłeńka, proszu
Proszu tja ne żurysja.
Oj do Kam’jancja
Nedałeka doroha.
Tudy jichała
Moja ljuba rozmowa.
Oj czerez meżu
Czornobyl pochyływsja.
Ja czerez ljudej
Myłeńkij pokłonywsja.
– Oj pokłonitsja
Ta j wy, dałeki ljudy,
Nechaj zdorowa
Moja myłeńka bude.
Kosari kosjat,
Ach, witrec powiwaje.
Des mij myłeńkyj
Z hinszoju rozmowljaje.
Rik sja ljubyły,
A dwa sja ne wydiły,
A jak uzriły,
Zaraz aż poboliły.
Diwczyna łeżyt
W bateńka w komorci,
Mołodyj kozak
W zełenij dibrowci.
Nad diwczynoju
Batko, matinka płacze,
Nad kozaczeńkom
Sywyj orłońko kracze.
Za diwczynoju
Wsi dzwony zadzwonyły,
Nad kozaczeńkom
Wsi łuhy zaszumiły.
– Oj szumit że wy,
Ta j wy, temni łuhy,
Nechaj zdorowa
Moja diwczyna bude.