Oj buw Sawa w Nemyrowi w ljachiw na obidi

Oj buw Sawa w Nemyrowi w ljachiw na obidi,
Win ne znaje, ne hadaje o swojeji bidi. (2)
– Da czomus meni, myli brattja, med-wyno ne p’jetsja.
Des na mene mołodoho bidońka kładetsja. (2)
Da sidłaj, chłopcze, ta sidłaj, małyj, konja woronoho,
A pid sebe, małyj chłopcze, staroho hnidoho... (2)
Stojit jawir nad wodoju, w wodu pochyływsja.
Ide Sawa z Nemyrowa, tjażko zażurywsja. (2)
Oj pryjichaw ta pan Sawa do swojeho dwora,
Pytajetsja czeljadońky: "Czy wse harazd doma?" (2)
– A wse harazd, a wse harazd, tilko odno straszno:
Wyhljadajut iz-za hory try kozaky czasto. (2)
Oj siw Sawa kinec stoła, dribni łysty pysze.
Jeho żinka mołodaja dytynu kołysze. (2)
Oj siw Sawa kinec stoła, staw łysty czytaty.
Uskoczyły try kozaky ta j stały pytaty: (2)
– Oj zdorow, zdorow, pane Sawo, jak ty pożywajesz?
Dałekiji hosti majesz, czym jich prywitajesz? (2)
– Oj ne znaju, myli brattja, czym że was witaty;
Porodyła żinka syna, budu w kumy braty. (2)
– Oj koły b ty, pane Sawo, chtiw u kumy braty,
Ty b ne chodyw ta do Siczi cerkwy rujnuwaty. (2)