Oj boże, boże, szczo to kochannja może

Oj boże, boże, szczo to kochannja może!
Koho ja ljublju, prynesy jeho, boże!
Oj chot ne jeho, to towarysza jeho,
Nechaj rozpytajus za zdorowljaczko jeho.
Oj czy win słabyj, czy wmyraty dumaje,
Szczo win u mene nikoły ne buwaje!
– Oj ja ne słabyj, wmyraty ne dumaju.
Czerez worohy u tebe ne buwaju.
Ja ż tebe ljubyw, jak u sadoczku hruszu,
Czerez worohy załyszyty tja muszu.
Ja ż tebe ljubyw, jak u sadoczku wysznju,
Czerez worohy załyszyty tja myszlju.
Oj pidu ż bo ja ta j nyzom ponad stawom,
Oj boh widaje, komu sja ja zostanu.
Czy tomu didu z sywoju borodoju,
Oj szczo ne hoden postojat zo mnoju,
Jeho boroda, ot jak biłaja hłyna,
Moje łyczeńko – jak czerwona kałyna.
Jeho boroda – prypiczky zamitaty,
Moje łyczeńko – mołodcjam ciłuwaty.
Oj daj że, boże, zweczora pohodońku,
Wozmu widercja, ta j pidu po wodońku.
Wzjała widercja ta j piszła po wodońku,
Zdybaje kozak mołodu diwczynońku:
– Oj ty diwczyno, ty zapaszneje ziłlja,
Chocz tebe ne wzjaw, to proszu na wesiłlja...
– Żenys, kozacze, szczob tebe ożenyło,
Szczob tebe, kozacze, na ławci położyło.
Żenys, kozacze, jak witer po dorozi,
Dast że meni boh, diwczynońci-nebozi,
Dast że meni boh, diwczynońci-nebozi,
Bo ja w czużyni szcze j w dałekij dorozi.