Oj smuten ja, smuten ta temneńkoji noczi

Oj smuten ja, smuten ta temneńkoji noczi,
Sam że ja ne znaju, czom ne spljat czorni oczi.
Ne spljat oczi ni wdeń, ni wnoczi
Za toboju, misjacju, dumajuczy.

Oj koły b ja maw ta orłowiji kryła,
To by ja połetiw, de ljubaja diwczyna,
Połetiw by ja do neji,
Siw by sobi na worotjach u neji.

Oj wyjszła diwczyna ta z czornymy browamy,
Stała j howoryty żalibnymy słowamy:
– Oj mij myłyj, oj mij serdecznyj!
Oj czomu ż ty rodu jomu ne wdjacznyj?

Oj na starij hrebli ta nowyj młynok mełe.
– Ne wważaj, diwczyno, szczo howorjat na mene.
Worożeńky budut brechaty,
A ja budu tebe, serce, kochaty.

Wzjaw ji za ruczeńku, pryhornuw ji do sebe.
Wzjaw ji za druhuju, prytuływ ji do sebe.
Prytuływ i pryhornuw,
A wsju ż szczyru prawdu spom’januw.