Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Nicz jaka misjaczna, zorjana, jasnaja!
Wydno, chocz hołky zbyraj.
Wyjdy, kochanaja, praceju zmorena,
Chocz na chwyłynoczku w haj.
Sjademo wkupoczci my pid kałynoju –
I nad panamy ja pan!
Hljań, moja rybońko, – sribnoju chwyłeju
Stełytsja w poli tuman.
Ty ne ljakajsja, szczo niżeńky bosiji
Wmoczysz w chołodnu rosu:
Ja ż tebe, wirnoju, aż do chatynońky
Sam na rukach odnesu.
Ty ne ljakajsja, szczo zmerznesz, łebidońko,
Tycho – ni witru, ni chmar...
Ja pryhornu tebe do swoho serdeńka,
A wono pałke, mow żar.
Dumy moji, dumy moji
Czom dub ne zełenyj
Weczir nadwori
Hude witer welmy w poli
Ne szczebeczy, sołowejko
Powij, witre, na Wkrajinu
Oj ty, diwczyno, z horicha zernja
Czom, zemłe moja
Czornjawaja Iwanka
Czorniji browy, kariji oczi
Misjac na nebi
Dywljus ja na nebo
Tam, de Jatrań kruto w’jetsja [1]
Czornomorec
Jichaw kozak za Dunaj
Horiła łypka
Stojit hora wysokaja
Zaszumiły lisy
Nicz jaka misjaczna
Bida polku spokusyła [1]
Tam, pid Łwiwskym zamkom [1]
Jak iszow ja z Debreczyna