Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Powij, witre, na Wkrajinu,
De pokynuw ja diwczynu,
De pokynuw kari oczi,
Powij, witre, opiwnoczi.
Powij, witre, tyszkom-nyszkom,
Nad rum’janym biłym łyczkom,
Nad tym łyczkom nachyłysja,
Czy spyt myła, podywysja!
A jak mene wże pozabuła
I druhoho pryhornuła,
To rozwijsja kraj dołyny,
Ne wertajsja z Ukrajiny!..
Witer wije, witer wije,
Serce w’jane, serce mlije.
Witer wije, ne wertaje,
Serce z żalju zawmyraje.
Dumy moji, dumy moji
Czom dub ne zełenyj
Weczir nadwori
Hude witer welmy w poli
Ne szczebeczy, sołowejko
Powij, witre, na Wkrajinu
Oj ty, diwczyno, z horicha zernja
Czom, zemłe moja
Czornjawaja Iwanka
Czorniji browy, kariji oczi
Misjac na nebi
Dywljus ja na nebo
Tam, de Jatrań kruto w’jetsja [1]
Czornomorec
Jichaw kozak za Dunaj
Horiła łypka
Stojit hora wysokaja
Zaszumiły lisy
Nicz jaka misjaczna
Bida polku spokusyła [1]
Tam, pid Łwiwskym zamkom [1]
Jak iszow ja z Debreczyna