Dywljus ja na nebo

Dywljus ja na nebo ta j dumku hadaju:
Czomu ja ne sokił, czomu ne litaju,
Czomu meni, Boże, Ty kryłec ne daw?
Ja b zemlju pokynuw i w nebo zlitaw.

Dałeko za chmary, podali wid switu,
Szukat sobi doli, na hore prywitu,
I łasky u soncja, u zirok błahat,
I w switi jich jasnim sebe pokazat.

Bo doli szcze zmałku zdajus ja neljubyj,
Ja najmyt u neji, nenacze prybłudnyj;
Czużyj ja u doli, czużyj u ljudej:
Chiba chto kochaje neridnych ditej?
Czużyj ja u doli, czużyj u ljudej!
Chiba chto kochaje neridnych ditej?..