Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Hude witer welmy w poli,
Rewe, lis łamaje.
Płacze kozak mołodeńkyj,
Dolju prokłynaje.
Hude witer welmy w poli,
Rewe, lis łamaje.
Kozak nudytsja serdesznyj,
Szczo robyt ne znaje.
Hude witer welmy w poli,
Rewe, lis łamaje.
Kozak stohne, bidołacha,
Sam sobi hadaje.
Rewesz, witre, ta ne płaczesz,
Bo tobi ne tjażko,
Ty ne znajesz w switi horja,
Ta tobi j ne ważko.
Odirwy ż od sercja tuhu,
Roznesy po polju,
Szczob ne płakawsja ja, bidnyj,
Na neszczasnu dolju!
A koły coho ne zrobysz,
Kyń mene u more –
Nechaj zo mnoju potone
Moje ljute hore!..
Dumy moji, dumy moji
Czom dub ne zełenyj
Weczir nadwori
Hude witer welmy w poli
Ne szczebeczy, sołowejko
Powij, witre, na Wkrajinu
Oj ty, diwczyno, z horicha zernja
Czom, zemłe moja
Czornjawaja Iwanka
Czorniji browy, kariji oczi
Misjac na nebi
Dywljus ja na nebo
Tam, de Jatrań kruto w’jetsja [1]
Czornomorec
Jichaw kozak za Dunaj
Horiła łypka
Stojit hora wysokaja
Zaszumiły lisy
Nicz jaka misjaczna
Bida polku spokusyła [1]
Tam, pid Łwiwskym zamkom [1]
Jak iszow ja z Debreczyna