Oj, Bohdane

U żowtych stepach i sołonych szljachach
Łeżała okuta jarmom Ukrajina.
W czużackij newoli, nenacze w pitmach,
Bryniła na wolju, jak zirka, nadija jedyna.
Złym podychom step szmatuwaw witruhan,
Roznosyw, mow wohnyky zhasliji syły,
Kotyłasja kulja, zweniw jatahan
I hołowy znowu kozacki łetiły.

Powij, witre, na Wkrajinu suchodołom ta i z morja,
Rozduwaw szałenyj witer popił nawkruhy,
Pryłetiło razom z witrom na Wkrajinu ljute hore –
Krukamy złetiłys na wkrajinu worohy.
Pryłetiło razom z witrom na Wkrajinu ljute hore –
Krukamy złetiłys worohy.

I kazaw Bohdan w tu dnynu: "Hej, czy zhasły naszi syły?
Czy ne dosyt krukam czornym pyty krow z poliw?
Czy ne dosyt czuty stohin i stohnaty wid bezsyłlja,
Dywljaczys na slozy hirki naszych materiw?
Czy ne dosyt czuty stohin i stohnaty wid bezsyłlja,
Dywljaczys na slozy materiw?"

Oj, Bohdane, ty Bohdane, ty usich wiw za soboju,
Wsich, chto szczastja Ukrajini ridnij maryw szczastjam.
Het łetiło kruczja czorne, prapor znowu zwaw do boju
I nesły nas naszi koni szczastja dobuwat!
Het łetiło kruczja czorne, prapor znowu zwaw do boju
I nesły nas naszi koni szczastja dobuwat!