Dywljus ja na nebo

Dywljus ja na nebo ta j dumku hadaju:
Czomu ja ne sokił, czomu ne litaju,
Czomu meni, Boże, ty kryłec ne daw?
Ja b zemlju pokynuw i w nebo zlitaw!

Dałeko za chmary, podali wid switu,
Szukat sobi doli, na hore – prywitu,
I łasky u zirok, u soncja prosyt,
U switi jich jasnim wse hore wtopyt.

Bo doli szcze zmałku zdajus ja neljubyj, –
Ja najmyt u neji, chłopcjuha prybłudnyj;
Czużyj ja u doli, czużyj u ljudej!
Chiba ż chto kochaje neridnych ditej?..

Tak dajte ż bo kryła, orłyni ti kryła,
Ja zemlju pokynu i na nowosiłlja
Orłom bystrokryłym ja budu litat
I w switi cim jasnim sebe pokazat!
I doli szukat!..