Dywys

Ty skaży meni, kochanyj,
Czom sumnyj bez tebe ranok.
I słowa twoji proroczni ne zbułys.
Jak wpadaje zorja ostannja,
Rozcwite moje kochannja,
My z toboju budemo razom, jak kołys!

Pryspiw:
Pobaczysz ty!
Fiołetowi zori w nebesach!
Złetysz!
Aż do syńoho neba, nacze ptach!
Dywys!
W nebi syńomu krył ne obpały!
Bo wnyz!
Połetysz zorepadom do zemli!

Tam, de doszcz pisni maljuje,
Ja za steżkamy pomandruju
Za toboju, de nadiju ty łyszyw.
Ja wizmu tebe za ruky,
Ja spynju bidu rozłuku,
I rozkwitne cwit-ljubowi u duszi.

Pryspiw