Widpłata poeta

Ja wyjszow iz pekła blidyj ta bezsyłyj,
W dorohu dałeku do ridnoho domu.
W kyszenjach nemaje niczoho
Wdychaju powitrja zi smakom swobody.
Z finhałom pid okom, mow sprawżnij, mow roker,
W żywoti nudota, bljuwaty ochota.

Pryspiw:
Bljuwaty tudy, de nemaje prawdy,
Tudy, te szczo coho warte,
Tudy, de nemaje znaczennja "ni",
Tudy, de odne naczalstwo,
Tudy, de tak radi falszi,
Tudy, de nemaje dobroty.

Ja idu i spitkajus, pid nohamy mynułe,
A majbutnje moje – szczo rukoju podaty.
Choczu wzjaty, ałe ja ne możu distaty,
Aj, jak bołyt hołowa, zupynjajetsja serce.
I kypyt w meni złoba aż do samoho łoba,
I w żywoti nudota, znow bljuwaty ochota.

Pryspiw

Wony drużat iz namy, jak sobaky z kotamy,
Wyczyszczajut kyszeni do ostanńoji hrywni.
Szcze j kryczat, szczo djaka za namy,
Ne zabuty meni deń toj czerwnewyj i p’janyj.
Ne zabuty meni noczi, bojus, szczo mozok ne schocze.
Ta nawiszczo joho naprjahaty?

Pryspiw:
Ce tam de nemaje prawdy,
Ce tam, de zarpłat ne warti,
Ce tam, de nemaje znaczennja "ni".
Ce tam, de odne naczalstwo,
Ce tam, de tak radi falszi,
Ce tam, de ne ljudy, a de psy.
Bljuwaty meni!
Bljuwaty tobi!
Bljuwaty wsim nam!
Bljuwaty tudy, de nemaje prawdy,
Tudy, te szczo coho warte,
Tudy, de nemaje znaczennja "ni",
Tudy, de odne naczalstwo,
Tudy, de tak radi falszi,
Tudy, de ne ljudy, a de psy.
Bljuwaty meni.