Hołubka

Jak son, materynska doni tycheńka ricz,
Z dołoń biłyj ptach łetyt u temneńku nicz,
Łetyt za morja, za dali sumnych dibrow,
Łysz ty diwczynońci szczastja powernesz znow.

Jij skaże win: "Tebe łysz odnu kochaju",
I zacwite wesna, ljubow woskresaje,
Bili ptachy nad namy rozhornut kryła,
Wiszcza ricz materynska, o, donju myła.

Pryspiw:
O, hołubko, proszczaj!
Nam obom bude ważko.
Do wiku, znaj, tebe ja ne zabudu!
Hołubońko, proszczaj!
O, hołubko, proszczaj!
Proszczawaj, moja ptaszko!
Do wiku, znaj, tebe czekaty budu!
Hołubońko, proszczaj!

Do szczik niżno tułyt ptachu diwczynońka,
Z-pid wik żurno wysne tuha, sloza hirka.
Łjubow ne pomyraje, moja horłyczko,
Wona, mow biłyj ptach u temneńku niczku.

Pryspiw