Za wiknamy nebo...

Kożen deń, kożen czas za wiknom te same kino –
Mokryj snih, siryj snih, maszyny i ljudy.
Zakrutyłosja, perepłełosja wse w brudnyj kłubok,
I ne prochodyt nikudy.
Kożnu nicz czekajesz ranok, kożen deń czekajesz nicz.
Dni zamknułys w koło i bezcilno ty liczysz chwyłyny.
Zadychnutys w wakuumi prostoru, w obijmach stin,
Nastupajut stiny, a za wiknamy nebo.

A za wiknamy – nebo.
A za wiknamy nebo.
A wono ne mowczyt, wono płacze doszczem,
Wono kłycze do sebe.
A za wiknamy – nebo...
Skoro wże wesna – nam cwitut derewa.

Kożen deń, kożen czas za wiknom te same kino,
Chodjat ljudy, dywljatsja pid nohy i niczoho ne baczat.
Znowu desjat krokiw wid wikna do zakrytych dwerej,
I mowczyt tełeradioefir – a może j na kraszcze.
Może j na kraszcze, może tak treba.
Za stinoju-nicz, za spynoju-czas,
A za wiknamy-nebo.
A za wiknamy nebo...
Skoro wże wesna...