Wułycja

I znowu ja jdu znowu dodomu
Wdoma mene nichto ne czeka
Idu ja po tij samij wułyci
Na jakij szczastja bilsze nema

I serce moje znowu samotnje
A na duszi odna łysz pitma
Ałe ja jdu ja wirju i znaju
Kołys nastane kraszcze żyttja

I os ja pryjszow do ridnoho domu
Ałe teper use tut czuże
Nema u mene ni ridnych, ni druziw
Jaki kołys czekały mene

Dawno wże w mij dim sonce ne swityt
Ne duje witer w spynu meni
Ne czuju ja wże zapachu kwitiw
Jaki rostut pid wiknom nawesni

I dowho ja budu dywytysja w nebo
A zirka bażannja moja ne wpade
I budu ja zustriczi z swjatom czekaty
I w hosti do mene nichto ne zajde