Anheł mij

Koły nadi mnoju tilky nebo, a w nebi
Tilky tiji jasniji zori
I nawit zori nadi mnoju zhasajut
Jak tebe porjad zi mnoju nemaje
A koły my z toboju huljajem pid nym
Wony nam switjat jasno, jak nikoły
I choczetsja na wes swit prokryczaty
Jak tebe ja sylno ljublju

Pryspiw:
Chocza ty ne anheł i ne majesz krył
Ałe ja tebe poriwnjuju z nym
Bo twoja krasa niby nezemna
A sama ty nacze ta zorja
A w twojich oczach nacze zori błyszczat
Nacze sonce sija
Bo koły ja u nych podywljusja, to wmyt
W mene serce horyt

I nawit sonce i nawit zori
Meni bilsze nepotribni
Nepotribni meni ni powitrja j woda
Czerez te, szczo ty w mene je taka
Bo ne można ni z czym poriwnjaty twoju
Poriwnjaty twoju, nezriwnjannu krasu
I teper ne znaju, szczo by ja robyw
Jakby tebe ja ne ljubyw

Meni ne wystaczyt i tysjaczi sliw
Aby skazaty, jaka ż ty w mene wrodływa
Ałe ja możu j bez sliw tobi skazaty słowo "ljublju"
Ja wdjacznyj Bohu za te, szczo ty w mene je
Takoji, jak ty, meni nide ne znajty
I nazywaju ja tebe Anheł mij
Bo ty wtiłennja mojich mrij