Boljacze Boże

Cej ptach – sumnyj, trykryłyj.
Ja nareczu joho buntiwnykom.
Win z tych, szczo steżyt samotni duszi,
Za brawyj sad i wicznosti okrom.

Jak nemowlja pozbuwszys płoti,
Jak bożewilnyj, ja zajwyj tut.
Dołe moja, ja znowu wpekli,
Jak na chresti strażdaju tut.

A może zupynytysja ne treba,
Szczo warta z najsuczasnijszych mołytw.
Koły zwertajemos do neba,
Żywcem po samoju hłybiń.

Żyła krasa wahitnoju krasoju,
U łoni switu tam u hłybyni.
Dusza litała nadi mnoju,
I usmichałasja meni.

De pam’jat hoła do kistok obderta,
W tuneli czornych-czornych dusz.
De smertne wse, a smert bezsmertna,
De ja tudy idu.

Idu za nym pozbuwszys płoti,
Ja zajwyj tut, ce dolja ne moja!
Wpersze ne zhaduju na potim,
Dusza, dusza, jak nemowlja.

Boljacze Boże, nu szczo ż ty?
Ne widwertaj swojich oczej.
Wże posnuły wsi uczni twoji,
Boljacze Boże, batko Otec.