Ridne seło

Nepodalik wid Łwowa je seło –
Krotoszyn nazywajetsja wono.
Żywut u ńomu ljudy – trudari,
Pracjujut wid zori i do zori.

I narodywsja ja u cim seli,
De ridna kożna steżeczka meni.
De myli sercju i stawok, i połe,
Płakuczi werby i sadky dowkoła.

Pryspiw:
Krotoszyn – seło bilja Łwowa.
Krotoszyn – seło switankowe.
Dytynstwo i juni roky tut projszły.
Czariwne ta myłe,
Wesełe i szczyre –
Załyszytsja w serci zawżdy!

Żywut u ńomu moji batko j maty.
Do nych chotiw by czasto pryjiżdżaty.
Ne hniwajtes, ridneńki, was błahaju,
Szczo, może, czasto dim swij załyszaju.

Zabut duszi ne sudżeno nikoły
Ocju sternju, szczo w bosi nohy kołe,
I ruky mamyni natrudżeni taki,
Szczo niżyły i wranci, i wnoczi.

Pryspiw

Na serci smutok, radist i peczal.
Żyttja-dorohy kłyczut, kłyczut w dal.
Roky łetjat, nemowby uwi sni,
A w nebi syńomu kurłyczut żurawli.

Pryspiw