Bałada pro kozaka Hrycka

Łetiw sred noczi, jak skażenyj, po stepach
Szwydkyj ta chytryj kozak Hrycko.
A konyk nosom zaoraw u bur’janach,
Zairżaw – i żaba dała cycky.

I w’jichaw Hrycko bujnym nosom u bur’jan,
Poczuchaw wsi swoji boljaczky.
Do ranku treba – chocz ty wstrel – u wrażyj stan,
A jty ż, jak do Kyjewa raczky.

Wowky j łysyci zawywały u jarach,
Zwirjacza ticzka żyruwała.
I nacze swiczka hostra szablja u rukach
Pry switli misjacja pałała.

Win pryjde u worożyj tabir ponad staw,
Wrażyni wkłonytsja win nyzko.
Ta j zbresze, zbresze, jak łukawyj ne brechaw –
I w pastku pide wraże wijsko.

A pislja boju w ljutu smert żachływa put:
Os palja znyzu w serce sune.
Wam, worohy, joho nizaszczo ne zbahnut,
Win wam wsmichnetsja j w oczi pljune.

Jakby ż nichto ne jszow za tebe w smertnyj herc,
Tobi b, Ukrajno, ne wcility.
Łetiw i dybaw nakaraczkach w ljutu smert
Toj, chto najbilsze musyw żyty.