If (Synowi)

Koły ty bereżesz zaliznyj spokij
Wsupir zahalnij panici j kljatbi,
Koły, naperekir chuli żorstokij,
Miż newiriw ty wirysz sam sobi.
Koły ty wmijesz żdaty bez utomy,
Obmowłenyj, ne stanesz brechunom,
Oszukanyj, ne piddajeszsja złomu
I własnym ne chyzujeszsja dobrom.

Koły tebe ne porabujut mriji,
W kormyhu dum twij duch sebe ne dast,
Koły ty znajesz, szczo za łycediji –
Obłuda szczastja j maszkara neszczast.
Koły ty hoden prawdy pylnuwaty,
Z jakoji wże zyskujut machljari,
Rozbytyj wytwir znowu dorobljaty,
Chocza naczynnja het uże stari.

Koły ty możesz wsi swoji nadbannja
Postawyty na kin, aby za myt
Procyndryty bez żalju j dorikannja –
Adże tebe porazka ne straszyt.
Koły zmertwili nerwy, dumy, tiło
Ty możesz znowu kydaty u bij,
Koły trymatys wże nemaje syły
I tilky wolja władno każe: stij!

Koły w jurbi szljachetnosti ne hubysz,
A buwszy z koroljamy – prostoty,
Koły ni wrah, ni druh, kotroho ljubysz,
Niczym tobi ne możut dorikty.

Koły ty znajesz cinu szczochwyłyny,
Koły wid neji het use beresz,
Todi ja pewen: ty jesy ljudyna
I zemlju wsju swojeju nazowesz.