Szczastja moje

Hen za sełom sonce wstaje,
Deń mołodeseńkyj dybky staje,
Berehom kotytsja biłyj tuman
I rozljahajetsja w łuzi, mow pan.

Pryspiw:
Dumky łetjat, jak bili łebedi, zorjani łebedi,
U ti miscja, kudy chodyły my synimy wesnamy.
Łetjat dumky u żowtych promenjach – zorjani łebedi,
I wabyt serce bereh sonjacznyj sribnymy rosamy.

De ty teper, szczastja moje?
Ja wże j ne znaju, jake ty tam je...
Des spałachnuło na myt, kradkoma...
Mriji łyszyłys, a szczastja nema.

Pryspiw

Deń prołetiw biłym konem.
Sonce pałaje czerwonym wohnem.
Skoro nad switom misjac zijde,
Zirkoju z neba szczastja wpade.

Pryspiw