Na szczastja

Kryłati koni, stepowi żar-ptyci,
Nesut mene u mandry za seło –
W dołynskyj step, żyttja moho skarbnycju,
De b’je natchnennja wiczne dżereło,
De tabunam rozłohych traw hrywastych
Zymowa fłejta spaty ne daje.
Łetyt natchnennja po szljachach zirczastych,
Biżyt łoszatko zorjane moje.

Pryspiw:
Tworim dobro u cim trywożnim switi,
Tworim natchnenno kożen deń i czas,
I naszi koni budut tak łetity –
Nichto j nikoły ne zupynyt nas.

Chaj nasze słowo szczyre, norowyste
Rozp’jatym duszam dodaje snahy.
Chaj ozoryt te słowo promenyste
Pożuchłyj cwit i mołodi snihy.
Nechaj swjataja prawda prorostaje
Po tych stepach, de hnetsja kowyła.
Chaj koni szczastja znowu zawitajut
Pid nowyj rik do naszoho seła.

Pryspiw