De ty, synu?

Oj, jaka ż to wraża syła, Bożeńko ty mij,
Widibrała w mene syna i za hrich jakyj?
Ja ne znaju, szczo kazaty, szczo meni robyt,
Jak bez ńoho wikuwaty, jak na switi żyt.

Pryspiw:
Synu-synu, bidnyj synu, jak ty tam żywesz?
Czom do domu ty ne jizdysz, czom łystiw ne szłesz?
Kljata dolja, jak w newolju, kynuła tebe.
Zakotywsja ty, jak sonce. De ty, synu, de?

Zliji ljudy pidmanuły cjackoju tebe,
A u mene wony wkrały nebo hołube.
Wkrały szczastja, wkrały dolju, znyszczyły sim’ju,
Jak wid sercja widirwały krychitku moju.

Pryspiw

Wyrostaj, szanujsja, synu, rid nasz bereży,
Sij dobro, bud czemnym, mudrym, pidłych stereżys.
Chaj myne łycha hodyna, chaj jich Boh prostyt –
Tych ljudej, szczo ne dały nam razom w switi żyt.

Pryspiw

Znaju ja: szcze bude swjato w naszomu kraju,
Bo u serci bereżemo my ljubow swoju.
Skresne kryha, łycho zhyne, propade kudys,
I do mene mij synoczok prybiżyt kołys.

Pryspiw