Łehenda pro Beatricze

Łystja szełestom, tiszyt temrjawu
dywna pisnja suworych dołyn
dykym wereskom, tychym szepotom
pisnju cju zaspiwaju, odyn.

Ce łehenda samotńoho ozera,
de woda je sołona wid sliz.
Skeli hriznoji, zamku drewńoho,
szczo sywijuczym mochom zaris.

Ja spiwatymu pisnju cju,
Ty szukatymesz prawdy w nij,
prawdu tu ja zatysnu w strunu
i zahraju na ljutni swojij.

Des bilja ozera, na skeli
Sered lisiw ta sered traw,
De brodjat duszi menestreliw,
Sirije zamok, bez zastaw.

Kołys dawno, tam żyły ljudy
Karpatskyj knjaz, czy złyj baron,
I ljudy z sił pustyły słuchy
Pro pustotu otych wikon.

Ne znaju, jak znajszow cju zemlju,
Łysz pam’jataju dywnyj sad,
Na strunach ljutni pisnja drewnja
Ta zamku dawńoho fasad.

Ce buła pisnja Beatricze
Ja czuw jiji kołys dawno
Cju pisnju czasom wychor swyszcze
Jak wkryje morokom seło.

Tut żyła juna Beatricze,
Jiji szukatymesz, znajdesz,
Sered kwitok stojit skulptura
Z-pid nih trojandy try zirwesz,

Odnu z kwitok postawysz w wodu,
Odnu do ljutni pokładesz,
A tretju krow’ju iz desnyci
Żywoju krow’ju obilljesz.

W sadu, opiwnoczi skulptura,
Pidijme ljutnju, ożywe
I hołos junoho sukuba
Ponad kwitkamy popływe.

Wtikajesz het, ta ni, ne w zmozi,
Zabudesz ridnych i sim’ju,
A w syłueti na porozi,
Ty ne rozhłedijesz zmiju.

Posłuchaj pisnju, w zhustkach krowi
Kochaj Wołodarku do sliz
Aż poky struny ne porwutsja,
Czy soncem zaiskrytsja lis.

A koły wranci na switanku,
Obijmesz statuju nimu,
Na krow’ju zmoczenu trojandu
Krysztalnu nanesesz slozu,

I wse, szczo bude stiny holi,
Zełenyj sad, potwornyj szczem,
Łysz biłyj idoł nad toboju,
Ta siryj zamok pid doszczem.

I did pastuch pidperszy jasen,
Wdywljajuczys w tumannu młu
Rozkaże ljudjam: – Sywyj kraseń,
Zi skeli kynuwsja w pitmu.