Aelita

Spało za chmaramy wranisznje marewo, sjajało, sjajało – szczezło
Sypałos naczebto switom nebaczenym, z neba probaczennja nesło
Sonjaczne marewo misjacja czaramy w bik prohanjało daremno
Misjac obrazywsja – sribnymy frazamy padały slozy na zemlju

Pryspiw:
Taka jak ja, taka jak je
Widwerta i widkryta
Ty ne moja, ty niczyja
Dałeka Aelita (wes kupłet – 2)

Pomiż orbitamy sniw oksamytowych duszi newydymi, wilni
Pljamoju switła mowczyt Aelita, p’je swoje prytorne ziłlja
Zori hojdajutsja, w nicz rozpuskajutsja i pomerajut pid rano
W prawomu boci nebesni emociji, zliwa – chołodnyj switanok

Pryspiw (2)