Twij hołos

Ja idu u potoci ljudskoji bezodni.
Ja sohodni czuża i dałeka sohodni.
Moji nohy ważki ta zemli ne widczuwajut,
Bo teper w mojij duszi szczos pomyraje.
Mij nastrij takyj, szczo choczetsja wyty
I wid bolju ne znajesz kudy sebe podity,
Ta koły znajetsja, szczo wychodu nemaje,
Nacze hrim iz nebes tyszu hołos łamaje:

Pryspiw:
Pidnimysja z kolin twoje serce błahaje!
Ty ne budesz rabom, jakszczo ne bażajesz!
Treba syły zibraty, z nulja wse poczaty,
A chto każe: Ne wyjde!.. chaj jde!..

Tak, ljudska pryroda pidła,
Żorstoka, łycha, łukawstwom bahata,
Ta szczo kaliczyt najbilsze duszu j tiło –
Ce druziw pidstawa, ce zrada.
Ta czas rany hojit, wsi hrani styraje
I wsja moja zlist kudys propadaje,
Bo chto sylnyj duchom, toj ne tikaje
I dolja żorstoka nas ne złamaje!

Pryspiw

Jak tilky widkrywaju ja swoji-moji oczi,
Cej hołos dołynaje do mene szczonoczi!
Jak tilky zakrywaju ja swoji-moji oczi,
Cej hołos prychodyt do mene szczonoczi!
Jak tilky widkrywaju ja swoji-moji oczi,
Cej hołos, mabut, szczos wid mene chocze!
Jak tilky zakrywaju ja swoji-moji oczi,
Cej hołos, cej hołos!..

Pryspiw