Beretta

Temnije w oczach, chtos chowaje Berettu,
A ty wyjszow z domu kupyty hazetu.
Wes prostir i czas zupynyłys nawkoło,
Kartyny z żyttja probihajut po kołu.

Ne w tomu misci, ne w toj czas,
W swyncju nemaje sensu...
Wodij szwydkoji tysne haz,
Ta zupynyłos serce.

A szcze chwyłynu tomu buły jakis płany:
Widwidaty kochanku, podzwonyty mami...
Ty nawit ne wstyh dopałyt syharetu,
Łeżysz, rozumijesz wsju banalnist sjużetu.

Ne w tomu misci, ne w toj czas,
W swyncju nemaje sensu...
Wodij szwydkoji tysne haz,
Ta zupynyłos serce.

I tak inodi myt za myttju, kulja za kułeju,
Łetjat do tebe ważki metałewi zhustky sliw,
Nenacze postriłom rozrywajuczy wranisznju switankowu tyszu,
W jakij ty perebuwaw do coho.
A ty baczysz jich i nawit ne namahajeszsja uchyłytysja – wse odno marno – brechnja.
Jedyne, szczo choczetsja, – ce zahljanuty jim w samyj centr,
Proczytaty jich miż rjadkiw, ałe zapizno:
Wony wże deformujutsja ob tkanyny twoho tiła,
Wrażajuczy wse na swojemu szljachu.
I ty rozumijesz, szczo istyna – ta ż sama kulja
Na storoni toho, chto skorystajetsja neju perszyj.
A kulja – istyna, taka ż prosta i newidworotna.