Roztrusit swoji sidnyci

Jak widomo, rano wranci ważko prokydatysja,
Bo duże choczetsja sołodki sny pododywljatysja.
Tak choczetsja pospaty – podali posłaty
Wsi sprawy, szczo tak rano tebe prymuszujut wstawaty.
A budylnyk dzełenczyt tak, szczo zakładaje wucha.
A budylnyk dzełenczyt, ałe ty joho ne słuchaj!
Chaj sobi wołaje – win rozumu ne maje,
A twoju systemu nerwiw postupowo posłabljaje.
Ta potribno widszukaty w sobi kraplju syły woli
I powoli prokydatys, prokydatysja powoli.
Nenacze pir’jinu, widkynuty perynu
Ta pidnjaty sebe rwuczko, uchopywszy za czuprynu.
A koły pidnjawsja sam – pidijmaj swoju drużynu,
Abo prosto tymczasowu żinoczu połowynu.
Rozrachujte odne odnoho konkretno po porjadku
I zrobit swoju rankowu enerhijnu fizzarjadku!

Parubky ta mołodyci, roztrusit swoji sidnyci!
Roztrusit swoji sidnyci, parubky ta mołodyci!
Parubky ta mołodyci, roztrusit swoji sidnyci!
Roztrusit swoji sidnyci!
Parubky ta mołodyci, roztrusit swoji sidnyci!
Roztrusit swoji sidnyci, parubky ta mołodyci!
Parubky ta mołodyci, roztrusit swoji sidnyci!
Parubky ta mołodyci!

Ciłyj deń ty pracjuwaw aż do somoho potu,
Aż os prychodyt weczir – ty zakinczujesz robotu!
I z rekłamy w metro, i z hazetnych storinok
Na tebe podywytsja twij widpoczynok.
Hodynnyk prob’je kilkanadcjat hodyn –
Ałe ty ne powynen załyszatysja odyn,
Bo weczir zasmokcze, nemow czorna dirka.
A dirka – ne diwka, toż potribna weczirka.
Prychodysz tudy, tam, de muzyka hraje.