Oczi, spowneni hniwu

I hniwu dozriwajut ważki hrona.
Czekaj, bo czas rozpłaty skoro wże
Slipymy ne zawżdy łyszatsja bili ljudy,
Dobu prozrinnja baczu na swojij zemli.
Todi pryjde na zemlju biłyj łycar,
Win w kożnim z nas, win rasy zachysnyk,
Ałe szcze spyt spljundrowana Jewropa
Pid łapamy zaprodanych iud.

Oczi, spowneni hniwu za naszu rasu.
Oczi, spowneni hniwu za naszu zemlju.
Oczi, spowneni hniwu za naszu naciju.
Oczi, spowneni hniwu za Batkiwszczynu.

Koły nastane deń – dozrijut hrona,
I hniw roztopyt hniw, zapałyt swit.
Ta hordist za swoju zakatowanu zemlju,
Napownyt serce kożnoho za myt,
Za myt, jakoji dosyt dlja prozrinnja,
I bili ljudy zijdutsja razom.
Najwyszcze prawosuddja da zdijsnytsja!
Ta biłyj łycar zapanuje na swojij zemli.