Chodyt harbuz po horodu

Chodyt harbuz po horodu,
pytajetsja swoho rodu:
– Oj czy żywi, czy zdorowi
wsi rodyczi harbuzowi?
Obizwałas żowta dynja,
harbuzowa hospodynja:
Iszcze żywi, szcze zdorowi
wsi rodyczi harbuzowi.

Harbuz-harbuzyszcze – dowżełezni wusyszcza,
Harbuz-harbuzjaka – czub styrczyt jak hiłljaka,
Po horodu pochodżaje z jarynoju rozmowljaje,
Rozmowljaje poważno howoryt, szczo ne tak do ładu dowodyt,
Sympatycznyj djadko niczoho ne skażesz,
A nas tym harbuzom diwczata ljakajut,
Ta my ne z ljakływych ta ne z połochływych,
My wperti, zawzjati deszczo znajemo i perekonajemo,
diwczat harneńkych, nemow z rekłamy
i tych, szczo ne stały tełezirkamy,
odnym słowom my chłopci weseli j neweredływi,
pobawytys, powesełytys, trochy wmijemo.

Pro zdorow’ja pikłujemos duże,
szkidływych reczowyn ne wżywajemo, majże,
z dytynstwa jiły bahato kaszi,
a harbuzowa uljubłena nasza!

Obizwałys ohiroczky,
harbuzowi syny j doczky:
– Iszcze żywi, szcze zdorowi
wsi rodyczi harbuzowi.
Obizwałasja morkwycja,
harbuzowaja sestrycja:
– Iszcze żywi, szcze zdorowi
wsi rodyczi harbuzowi.
Obizwałys burjaky,
harbuzowi swojaky:
– Iszcze żywi, szcze zdorowi
wsi rodyczi harbuzowi.
Obizwałas barabolja,
a za neju i kwasolja:
– Iszcze żywi, szcze zdorowi
wsi rodyczi harbuzowi.
Obizwawsja staryj bib:
– Ja pidderżaw uwes rid!
– Iszcze żywi, szcze zdorowi
wsi rodyczi harbuzowi.