Transliteracja
Menu
Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Żyw na switi chłopczyk,
dobryj i wrodływyj,
u małeńkim domi
z soneczkom w wikni.
Soneczko swityło,
a dytja radiło,
i w żytti ne znało
horja i bidy.
Maty rano wstane,
syna nahoduje,
i wizme na ruky:
bacz bezcinnyj skarb.
A dytja smijetsja,
mow strumoczok lljetsja,
i ciłuje mamu,
i w ruci ruka.
I żyły w cim domi
złahoda i szczastja.
Łjudy dywuwałys
czudo ne sim’ja.
Maty pracjuwała
syn dawaw jij syły j szczastja.
Maty pewno znała, maje dywneje dytja.
Pidrostaw chłopczyna,
maw tałant czymałyj,
bacz składaw piseń win,
dobrych i sumnych.
Prychodyły ljudy,
słuchały dywyłys,
płakały smijałys,
dali sobi jszły.
I piszły rozmowy
po ciłomu switi,
pro czudesni pisni,
szczo jich spiwaw junak.
I z usich usjudiw
prychodyły ljudy,
i z ljudmy posłuchaty
pryjszow nimyj burłak.
I poczuwszy pisni,
zahoriłas nenawyst,
zapałała zazdrist
do dywnoho tworcja.
U bezljudnim misci,
nahostryw noża win,
i odnoji noczi, stałasja bida.
Maty zbożewoliła,
syna pochowały.
Łjudy dowho płakały,
a potim rozijszłys.
Ta pisni czudesni,
do teper spiwajut ljudy,
i z pisnjamy tymy
doteper miż nas junak.
