Nad knyżkoju poezij

Łjublju ne raz wertatys do staroho taburetu,
de kilka knyżeczok łeżyt, zawynenych w hazetu.

Koły z-za neba wyrynaje nicz nazustricz dnewi,
mow spomyn wypływajut iz połyc słowa wysznewi.

Słowa, szczo pachnut żytom, sinom, sonjacznymy dnjamy,
nadychani zemłeju ta nawijani witramy.

Słowa, szczo wymrijani u bezsonni, dowhi noczi,
koły striła natchnennja, wbyta w serce, jiddju toczyt.

Znykajut reczi, rozwiwajutssja dowkoła stiny.
Tremczu nad knyżkoju u wicznosti chołodnij tini.